07.2 Nie chcę

Okrutnie boję się tego, że zostanę oszukana. Nienawidzę tego miasta po tym co przeżyłam. Nawet idąc po zakupy muszę zobaczyć dziewczynę z personelu, która TEŻ pojawiła się w wynikach wyszukiwań na tym pierdolonym Facebooku. Poważnie? Każdy w tym odegrał jakąś rolę? Każdy przeciwko mnie? To jest pojebane! Od kiedy mój mężczyzna wrzuca swoje zdjęcia na telefon, które mam na aparacie? Czemu kojarzy mi się to tylko z tym, że ponoć wysyłał zdjęcia swojego przyrodzenia jakiejś szmacie w internecie? Znowu moja intuicja się budzi i wcale nie chce przekazać mi niczego dobrego. Dlatego się boję. Wiem, że zrobiłam w życiu dużo błędów, że zraniłam rodzinę, ale myślałam, że już dawno karma się zwróciła! 

Nie chcę być już okłamywana prosto w oczy, nie chcę, nikt nie chce. Nie chcę już bać się każdego wieczora tego, czy nazajutrz znowu wszystko zacznie się od kłótni czy w końcu będzie śmiech, zabawa, żarty, wszystko prosto z głębi serca. Nie chcę już udawać, siedzieć i czekać na te rzadkie chwile. Chcę by były czymś normalnym, jak kiedyś. Jak kiedyś, kiedy nie było ani chwili, żebyśmy nie pisali sobie miłych rzeczy, żebyśmy spędzali czas na oglądaniu filmów razem, a nie osobno, żebyśmy spali pod jedną kołdrą, na jednej poduszce, żebyśmy chodzili na spacery za rękę i całowali się wszędzie gdzie tylko można! Gdzie to wszystko się podziało? Kiedy wróci...

Chciałabym by mój pierścionek zaręczynowy był z powrotem na moim palcu, chciałabym tyle rzeczy, wydawało mi się, że to niewiele, że to normalne. Minął rok od kiedy się tak naprawdę poznaliśmy, przeżyliśmy razem już chyba wszystko co było możliwe, to nie może być przyzwyczajenie, u nas nie ma rutyny, nie wolno jej być!

No co mam zrobić.... Proszę wróć do mnie, bądź zakochany...